عمومی

شب شوم و روز برکت

«یلدا اول زمستان است؛ آخرین شب پاییز که بلندترین شب سال است. «

به گزارش سرگرمی برای همه، این روزنامه اعتماد نوشت “یکی: در نسل های گذشته آخرین شب پاییز را شبی ناگوار می دانستند و حتی در فرهنگ دهخدا نیز در همین چند جمله برای توصیف این شب به این مصیبت اشاره شده است. «یلدا اول زمستان است؛ آخرین شب پاییز که بلندترین شب سال است. «

محمود روح الامینی، نویسنده کتاب «آیین ها و جشن های کهن در ایران امروز» نیز گفته است که در گذشته تا چند دهه پیش، بسیاری از مردم «میوه شب یلدا را نمی خوردند» و فکر می کردند باید همه چیز را سرو کرد. آن شب آماده شدند تا آن شب تمام شود و چیزی برای فردا باقی نگذارند. «انگور را در کیسه می گذاشتند یا روی درخت یا در جای خنک می آویختند و شب یلدا همه را. تو مجبوری بخوری. “

دو طولانی تر بودن شب یلدا با شب های دیگر سال فرق داشت. برای قرن‌ها، عموم مردم تغییر شب به روز و روز به شب را می‌دیدند، نه مسیر طبیعی چرخش زمین، برخلاف تاریکی و روشنایی، افزایش طولانی شدن شب در پایان پاییز، معمولاً شب‌های سرد. شوم و ناخوشایند بود. از نظر آنها تاریکی (سرما) سلاح و نماد نیروهای شیطانی (یا حتی شیاطین) بود، بنابراین طولانی شدن شب را خطر غلبه بر شر می دانستند. اما تاریکی همانطور که در سرنوشت خود در آغاز آفرینش ثبت شد، در این نبرد نیز شکست خورد و شب طولانی پایان یافت. «به گفته قدیمی‌ها، در پایان این شب طولانی، وقتی فهمیدند (و می‌دانند) که شیطان و بدبخت بر تاریکی غلبه خواهند کرد، نور غالب خواهد شد، خورشید متولد می‌شود و روزها. صعود (که طبق آثار دیگر بیرونی) میلاد اکبر به معنای انقلاب شطاو نامیده می شود. «می‌گویند در این روز نور از زیاده‌روی پایین می‌آید، و مردم شروع به رشد و نمو می‌کنند و پری‌ها گم و تباه می‌شوند.

سه: به نظر می رسد در گذشته، برخی از پادشاهان، شاهزادگان، شام را در روز اول ژانویه در میان کشاورزان، دامداران می خوردند و به این ترتیب تلاش های یک ساله این طبقه از جامعه را ارج می گذاشتند، مانند جوامعی که اقتصاد یا در واقع آنها زندگی کشاورزی است فکر می کرد عقب ماندگی دنیا بستگی به این دارد که کشاورزان چه می کنند، اینکه دیگران، یعنی سایر اقشار جامعه در تمام سال مهمان کشاورز باشند، سفره را گاز می گیرند. آنها گسترش یافته اند. از دیرباز در ایران، در کشورهای همسایه مرسوم بود که عموم مردم در این روز، اولین روز زمستان، از کسب و کار صرف نظر می کردند تا به نوعی این روز را جزو روزهای حرام سال بدانند. بر اساس منابع خارجی، آنها این روز را «اروآکر» (آرو) و یکی از روزهای مقدس خود می‌دانستند. جنایتکاران در این روز مجازات نشدند و کسی به شکار نرفت و آنها را زنده کشت. «به نظر می‌رسید که آنها مشتاق بودند که حریم مقدس این روز پربرکت را با اندکی گناه زیر پا بگذارند و از آن نور و برکت بگیرند».

انتهای پیام: